دانیال ایری را می توان نماینده شایسته باشگاه ذوب آهن در تیم ملی دانست؛ مدافعی که مسیر رشدش بهترین شاهد بر این مدعاست که کافی است به جوانان فوتبال ایران بها داده شود تا شاهد درخشش آنها در آینده فوتبال این مرز و بوم باشیم. ایری سه فصل پیش در حالی که تنها ۱۹ سال داشت برای نخستین بار طعم حضور در بالاترین سطح رقابت های باشگاهی کشور را با پوشیدن پیراهن ذوبی ها چشید. حالا این مدافع در ۲۲ سالگی، خود را به جایگاهی رسانده که نامش در فهرست مدافعان حاضر در اردوی نهایی تیم ملی پیش از جام جهانی دیده می شود؛ مسیری صعودی که هم بیانگر پیشرفت فردی این بازیکن است و هم نشان دهنده ثمره دادن سرمایه گذاری ذوب آهن روی محصولات آکادمی خود.
حالا ارزش فنی و مالی دانیال ایری چند برابر شده است؛ بازیکنی که پس از ۷ سال حضور در آکادمی باشگاه ذوبآهن پله پله خود را بالا کشاند و رشد کرد و با تجربه بازی برای گاندوها یکی از پدیده های دفاعی لیگ ۲۲ شد و اکنون با وجود گذراندن دوران سربازی در ملوان، نامش به عنوان یکی از محصولات باشگاه ذوب آهن در میان نمایندگان احتمالی ایران در بزرگ ترین آوردگاه فوتبال جهان به چشم می خورد. این مسیر، در کنار فرصتی که برای ذوب آهن فراهم می کند تا سرمایه خود را در معرض نمایش بگذارد، مدیران این باشگاه اصفهانی را هم دچار چالش جدید و دشواری در راه حفظ و بهره برداری از این سرمایه ارزشمند خواهد کرد.
اگرچه ایری در حال حاضر با پیراهن ملوان به میدان میرود اما هیچکس نمی تواند منکر این شود که این مدافع، نماینده ای از نسل بازیکنان پرورش یافته در اصفهان و در باشگاه ذوب آهن است؛ نسلی که می توانند افتخارآفرین باشند به شرط اینکه باشگاه ها بتوانند ارزش واقعی این ستاره ها را درک کرده و برای حفظشان برنامه ریزی کنند. پربیراه نیست اگر مدعی شویم که هرچه راضی کردن این بازیکن-سرباز ملوانان به حضور دوباره در جمع گاندوها پس از اتمام دوران خدمت سخت بود حالا با توجه به تجربه پوشیدن پیراهن تیم ملی و احتمال حضور در جام جهانی متقاعد کردن بازیکنی که در اوج آمادگی و دیده شدن قرار دارد، برای بازگشت به اصفهان دشوارتر خواهد بود.
دوران سربازی، فرصتی بود تا ایری تجربه های جدیدی کسب کند و از پله های ترقی یکی پس از دیگری و با سرعت هرچه تمام تر بالا برود. بازی در جمع قوهای سپید انزلی، فرصت بیشتری برای خودنمایی و اثبات توانایی های دانیال در فضایی متفاوت برای این مدافع جوان فراهم آورد و حالا او، هم در فوتبال باشگاهی ایران جایگاه خود را تثبیت کرده و هم موفق شده با دیکته کردن توانایی هایش به کادر فنی تیم ملی، ژنرال را هم متقاعد کند که نامش را در لیست مدعوین آخرین اردوی تیم ملی پیش از جام جهانی قرار دهد. این پیشرفت سریع، ارزش فنی و مالی دانیال ایری را به طور قابل توجهی افزایش داده است. اکنون، بازگشت این مدافع ۲۲ ساله به ذوبآهن، اگرچه با توجه به قرارداد داشتن او با باشگاه اصفهانی قابل پیگیری است اما مذاکره با این بازیکن برای تمدید قرارداد و ماندن در جمع ذوبی ها پیچیده تر از قبل شده است؛ چه اینکه بازیکنی که در یک قدمی حضور در حساس ترین تورنمنت جهانی فوتبال قرار دارد، از همین الان چشم های زیادی را به خود خیره کرده و در صورت حضور در این آوردگاه بزرگ و درخشش در ترکیب تیم امیر پیشنهادهای بهتری به سوی او روانه خواهد شد و مشتریان برای به خدمت در آوردنش پشت در باشگاه به صف خواهند شد.
در این میان ذوب آهن برای ترغیب این مدافع به بازگشت به تیمی که در آن رشد کرده باید بتواند با ارائه برنامه ای جامع و وسوسه انگیز وارد عمل شود که این برای باشگاه اصفهانی غیرممکن است؛ چه اینکه این برنامه فقط به مسائل مالی محدود نمی شود بلکه باید شامل چشم اندازی روشن و حرفه ای و فرصت های پیشرفت بیشتر و حتی تضمین هایی برای آینده شغلی این مدافع جوان هم باشد که با توجه به جایگاه فعلی ذوب در جدول و مهمتر از آن شرایط مالی نه چندان مساعد باشگاه بعید است ذوبی ها بتوانند چنین طرحی را روی میز مذاکره با مدافع سابق خود بگذارند؛ با این تفاسیر ، پرواضح است که احتمال تمدید قرارداد گاندوها با دانیال در رقابت با خواستگاران متمول او به شدت کاهش می یابد.
بدون شک می توان مدعی شد تنها راه پیش روی ذوب آهن، فروش هوشمندانه و کسب درآمد از این سرمایه گرانقیمت خواهد بود. اما این فروش باید در زمان مناسب و با دریافت ارزشی متناسب با جایگاه ملی و فنی ایری صورت گیرد. واگذاری بازیکنی در چنین موقعیتی، بدون دریافت مبلغی قابل توجه، اشتباه مدیریتی بزرگ تلقی خواهد شد. باشگاه باید از هم اکنون برای این سناریو برنامه ریزی کند، با در نظر گرفتن بندهایی چون درصد فروش آتی، پاداش های عملکردی یا حتی اجازه جدایی برای ترانسفر به خارج از کشور در قبال دریافت مبلغی چشمگیر.
دانیال ایری با وجود اینکه طی دو فصل اخیر با پیراهن ملوانان به میدان رفته همچنان نماینده آکادمی ذوبآهن به شمار می رود و با این باشگاه اصفهانی قرار داد دارد. موفقیت او در تیم ملی، بازتابی از سرمایه گذاری بلندمدت ذوبی ها در رده های پایه است. اما این سرمایه گذاری تنها زمانی به ثمر خواهد نشست که باشگاه بتواند در زمینه مدیریتی و اقتصادی نیز هوشمندانه عمل کند. بازیابی و معرفی چنین استعدادهایی به فوتبال ایران، خوان اول محسوب می شود اما خوان بعدی و حیاتی تر، حفظ آنها یا کسب درآمد حداکثری از انتقالشان به تیم های معتبر است. هرگونه غفلت و سهل انگاری در این مرحله، به معنای از دست دادن فرصتی طلایی است که می تواند چرخه مالی و فنی باشگاه را دگرگون کند؛ کما اینکه ذوب آهن در از دست دادن این قبیل پدیده ها بدون اینکه در آمدی عاید باشگاه شود بی سابقه نبوده است!
حالا که ایری در مسیر جام جهانی قرار گرفته، زنگ خطر از دست دادن یکی دیگر از سرمایه های ذوبآهن به صدا در آمده است. باید منتظر ماند و دید این بار سردمداران باشگاه اصفهانی از این آزمون مهم سربلند بیرون می آیند؟بعید است ذوبی ها بتواند این سرمایه ارزشمند را حفظ کنند و از حضور او در خط دفاع گاندوها برای بازگشت به دوران اوج بهره ببرند اما آیا در مذاکرات آینده مدیران باشگاه با دانیال ایری، برگ دیگری بر داستان جدایی استعدادهای پرورش یافته در آکادمی ذوب آهن به نفع سایر تیم ها افزوده خواهد شد؟ آیا باز هم قرار است شاهد درخشش ستاره های ذوب در تیم های دیگر باشیم؟
مرضیه غفاریان
