نقل و انتقالات تابستانی لیگ برتر هنوز به نیمه راه نرسیده اما سپاهان تاکنون یکی از پرتحرک ترین تیم های لیگ برتر در این بازار بوده است. زردپوشان دیار زاینده رود تا لحظه تنظیم این یادداشت با جدایی ۱۱ بازیکن، پس از گل گهر(با ۱۲ خروجی)، بیشترین تعداد بازیکن جدا شده را در میان تیم های لیگ برتری ثبت کرده اند و در مقابل تا کنون تها ۲ بازیکن جدید به خدمت گرفته اند. با توجه به شرایط موجود، به نظر می رسد این روند به خصوص در فهرست بازیکنان جدا شده در روزها و هفته های آینده نیز ادامه داشته باشد.
بخشی از این خانه تکانی بزرگ سپاهان قابل پیش بینی بود؛ چه اینکه شرایط اقتصادی ایجاد شده پس از جنگ تحمیلی اخیر و پیامدها و تبعات ناشی از حمله دشمن به زیرساخت های صنعتی کشور به ویژه مجموعه فولاد، دامنگیر باشگاه سپاهان هم شد؛ بر همین اساس، پیش از آغاز به کار تیم ها در بازار تابستانی با توجه به کاهش بودجه باشگاه اصفهانی تغییرات گسترده در تیم سپاهان و جدایی برخی ستاره ها از جمع شاگردان محرم نویدکیا دور از تصور نبود. طبیعتاً در چنین فضایی، کاهش هزینه ها و جوانگرایی به عنوان راهبردی اساسی در دستور کار کرسی نشینان و کادر فنی سپاهان قرار می گرفت؛ با این تفاسیر پربیراه نیست اگر مدعی شویم بخشی از این جابه جایی های سپاهان در پنجره نقل و انتقالاتی این فصل تصمیمی منطقی و البته اجباری است.
در این میان جوانگرایی و روی آوردن به محصولات آکادمی یکی از مهمترین مزایای این رویکرد سپاهانی ها در این دوره حساس محسوب می شود. سپاهان در سال های اخیر در این مقطع همچون سایر مدعیان لیگ همواره با پرکردن فهرست خرید خود از بازیکنان باتجربه و جذب مهره های دندانگیر بازار با ترکیبی پرستاره لیگ را آغاز می کرد. طبیعتاً در چنین شرایطی فرصت رشد برای استعدادهای جوان و عرض اندام آنها در مستطیل سبز در این تیم محدود بود. نمی توان منکر شد این سیاست دستکم طی یک دهه اخیر برای تیم اصفهانی به موفقیت و کسب جام ختم نشده است.
اما اکنون به نظر می رسد با جدایی بخشی از این بازیکنان پا به سن گذاشته نسل جدیدی از بازیکنان فرصت خواهند یافت تا در غیبت ستاره ها با اثبات توانایی هایشان جایی برای خود در ترکیب اصلی طلایی پوشان اصفهانی دست و پاکنند. چه بسا در این دوره ورود مهره های جوان تر انرژی، انگیزه و شور رقابت بیشتری را به رگ های تیم محرم تزریق کند؛ در عین حال این جوانگرایی اجباری هزینه های کمتری نیز بر باشگاه تحمیل خواهد کرد. مهمتر آنکه استفاده از استعدادهای جوان فوتبال ایران و سرمایه گذاری بلندمدت روی آنها می تواند حتی زمینه درآمدزایی در سال های آینده را برای باشگاه نیز از محل فروش این بازیکنان فراهم کند.
از اینها گذشته ورود بازیکنان جدید به کادر فنی و سکاندار تیم اجازه می دهد تیم را متناسب با نیازهای فنی خود بازسازی کنند و نقاط ضعف فصل گذشته را پوشش دهند. پربیراه نیست اگر مدعی شویم سپاهان در مقاطع مختلفی لیگ بیست و پنجم از کمبود بازیکن تأثیرگذار در برخی پست ها ضربه خورد. بر همین اساس تاکنون همه خروجی های سپاهان صرفاً منعطف به شرایط اقتصادی باشگاه نبوده و بخشی از این تغییرات همچون سال های گذشته ریشه در تصمیمات فنی و رویکرد کادر فنی برای ترمیم و تقویت تیم دارد. بهترین شاهد بر این مدعا هم آمد و شد برخی بازیکنان جوان از این تیم است که هیچ ربطی به کاهش بودجه سپاهان ندارد.
اما روی دیگر سکه تغییرات تیم و فعالیت گسترده باشگاه در بازار تابستانی، می تواند برای سپاهان دردسرساز هم باشد. چه اینکه این حجم از آمد و شدها اگر افزایش پیدا کند به قیمت از بین رفتن هماهنگی و ثبات تیم تمام خواهد شد و به تبع آن زمان بیشتری که سپاهان برای رسیدن به انسجام تیمی صرف خواهد کرد می تواند در هفته های ابتدایی لیگ حتی به قیمت از دست رفتن امتیازات حساس برای شاگردان نویدکیا تمام شود؛ امتیازاتی که تک تک آنها در جایگاه سپاهان در پایان فصل نقش تعیین کننده خواهند داشت.
سپاهان در سال های اخیر همواره یکی از مدعیان بوده و با هدف قهرمانی در چندین جبهه فصل را استارت زده و هواداران طلایی های اصفهانی نیز همیشه از تیم محبوب خود انتظار کسب جام داشته اند. در این فصل هم کرسی نشینان باشگاه به آنها وعده داده اند که با وجود کاهش بودجه تیمی در حد و اندازه های مدعیان خواهند بست.
موفقیت یا شکست پروژه بازسازی سپاهان بیش از هر چیز به کیفیت جذب بازیکنان جدید، اعتماد کادر فنی به جوانان و سرعت تیم در هماهنگی بازیکنان بستگی دارد. باید منتظر ماند و دید این خانه تکانی بزرگ سرانجام طلسم یک دهه ناکامی سپاهان در ایستادن روی سکوی قهرمانی لیگ برتر را خواهد شکست یا طلایی پوشان دیار زاینده رود برای رسیدن به جام طلا، همچنان باید چشم انتظار فصل های بعدی بمانند.
مرضیه غفاریان
