شوت تماشایی و سوپرگل اخیر اللهیار صیادمنش برای لخ پوزنان، اگرچه هواداران این تیم لهستانی را به درخشش این مهره هجومی جدید در خط حمله تیم محبوبشان امیدوار کرد اما بار دیگر حسرت غیبت این ستاره ۲۵ ساله در ترکیب یوزهای ایرانی در جام جهانی ۲۰۲۶ را برای فوتبالدوستان کشورمان زنده کرد؛ وینگر-مهاجمی که چه بسا در صورت حضور در جمع شاگردان قلعه نویی در بزرگ ترین تورنمنت جهانی فوتبال می توانست یکی از برگ های برنده تیم ملی کشورمان در فاز حمله باشد؛ اما نشد که بشود، همانطور که ۴ سال پیش نیز رؤیای حضور اللهیار در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر با مصدومیت نابهنگام این بازیکن نقش بر آب شد.
پرواضح است که هرگز نمی توان با قاطعیت گفت حضور صیادمنش می توانست سرنوشت تیم ملی کشورمان را چه در جام جهانی اخیر و چه ۴ سال پیش تغییر دهد؛ اما آنچه مسلم است اینکه فوتبال ایران در هر دو دوره یکی از آماده ترین و البته جوان ترین استعدادهای هجومی خود را در این ماراتن حساس در اختیار نداشت؛ بازیکنی که دستکم می توانست عصای دست سکانداران تیم ملی برای ایجاد تغییر در جریان مسابقات باشد؛ فوتبالیستی که با توجه به سرعت بالا، قدرت حمل توپ، توانایی بازی در چند پست هجومی و تجربه سال ها حضور در فوتبال اروپا، مهره ای کلیدی و تأثیرگذار در شکستن خطوط دفاعی حریفان محسوب می شود.
این هافبک هجومی با گلزنی و نمایش درخشان در نخستین دیداری که به عنوان یار ثابت برای لخ پوزنان به میدان رفت (دیداری که با کسب نمره ۷.۸، دومین بازیکن برتر تیمش شد) ثابت کرد هنوز همان بازیکنی است که روزی از او به عنوان یکی از آینده دارترین ستاره های فوتبال ایران یاد میشد؛ همان بازیکنی که ۸ سال پیش و در ۱۷ سالگی با گلزنی برای ایران در مصاف با سوریه لقب جوان ترین گلزن تیم ملی کشورمان را به خود اختصاص داد.
داستان صیادمنش، قصه یکی از استعدادهای جوان فوبتال کشورمان است که مصدومیت های پیاپی و بدشانسی، بارها گریبانگیر او شده و مسیر پیشرفت این بازیکن را دستخوش تغییر کرده است؛ با این حال، اللهیار هیچگاه تسلیم نشده است؛ از تجربه بازی در لیگ ترکیه گرفته تا حضور در هال سیتی انگلیس و وسترلو بلژیک تا امروز که با پیراهن مدافع عنوان قهرمانی لیگ برتر لهستان دوباره نگاه ها را به خود جلب کرده و نشان داده همچنان برای درخشش در مستطیل سبز انگیزه دارد.
این بازیکن که در عین شایستگی شانس حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را از دست داد، حالا و در فصل جدید فوتبال باشگاهی، با پیراهن تیم جدیدش، با یک گل زیبا و عملکردی امیدوارکننده، دوباره در کانون توجهات قرار گرفته است. پربیراه نیست که ۶۱ دقیقه بازی و شلیک تماشایی او در مصاف با وچیستا کراکو در هفته دوم لیگ برتر لهستان برای قضاوت درباره آینده اللهیار صیادمنش حتی برای پیش بینی درباره کارنامه این بازیکن در این فصل هم کافی نیست؛ اما همین گل و نمایش اخیر ستاره ایرانی لخ پوزنان بهترین شاهد بر این مدعاست که این وینگر ۲۵ ساله از پتانسیل و ظرفیت لازم برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ به عنوان یکی از مهره های تأثیرگذار تیم ملی برخوردار بود؛ با وجود این، سلیقه خاص کادرفنی مانع از آن شد که نام این ستاره جوان در فهرست نهایی ملی پوشان ایران قرار بگیرد.
سوپرگل اخیر صیادمنش در فوتبال لهستان دستکم این پیام را دربر داشت که این بازیکن هنوز تمام نشده است؛ مهمتر از گل، اعتماد به نفسی است که در بازی او دیده می شود؛ همان عاملی که هر فوتبالیستی برای بازگشت به دوران اوج به آن نیاز دارد. چه بسا اگر بخت با اللهیار یار باشد، چه بسا اگر این بازیکن ایرانی در لخ پوزنان مانند هموطن خود علی قلی زاده با آسیب دیدگی دست به گریبان نشود بتواند روند رو به رشد خود را ادامه دهد، این وینگر-مهاجم ۲۵ ساله همچنان این توانایی را دارد که فصل های درخشانی را در فوتبال اروپا رقم بزند و برای سال های متمادی به یکی از مهرههای اثرگذار درخط حمله تیم ملی ایران تبدیل شود.
مرضیه غفاریان
