باز هم زلزله روی نیمکت ذوب آهن؛ باز هم تغییر سکاندار گاندوها، آن هم در شرایطی که تنها چند هفته قبل، کرسی نشینان این باشگاه اصفهانی از ثبات کادر فنی سخن می گفتند. حدود دو ماه پیش، مدیرعامل باشگاه ذوب آهن در گفتگویی با اطمینان خاطر از ادامه همکاری این باشگاه با جلال امیدیان خبر داد و از اعتماد کامل مجموعه مدیریتی به این مربی جوان سخن گفت. حدود دو هفته پیش نیز رئیس هیئت مدیره باشگاه در گفتگویی اعلام کرد که اساساً هیچ بحثی درباره تغییر سرمربی در جلسات مدیریتی مطرح نشده است؛ تأکید عل احسانی در این باره در کنار سخنان پیشین جواد محمدی، این تصور را ایجاد میکرد که نیمکت ذوبآهن در فصل پیش رو از هرگونه تغییر در امان خواهد بود. اما تنها چند روز بعد، همه معادلات تغییر کرد و خبر مذاکره ذوب آهن با گزینه های جدید منتشر شد و سرانجام روز دوشنبه، سیروس پورموسوی به عنوان سرمربی جدید گاندوها معرفی شد. جالب آنجاست که محمدی اعلام کرده پورموسوی با رأی کامل هیئت مدیره و از لیست ۳۶ نفره مربیان ایرانی و خارجی به عنوان سرمربی جدید گاندوها انتخاب شده است.
مربی سابق صنعت نفت آبادان در حالی قرار است راهی اصفهان شود و به جای جلال امیدیان ردای مربیگری ذوب را برتن کند که سرمربی سابق گاندوها عملاً فقط در سه مسابقه فرصت یافت تا با نشستن روی نیمکت سبزها برنامه هایش را اجرا کند؛ فرصتی که برای قضاوت درباره عملکرد یک سرمربی، حتی در فوتبال نتیجه گرای ایران نیز بسیار کوتاه به نظر میرسد. باشگاه ذوب آهن نیز تاکنون توضیح شفافی درباره دلایل این تصمیم ارائه نکرده است.
با این تغییر، از ابتدای فصل گذشته تاکنون سه سرمربی مختلف هدایت ذوبآهن را بر عهده گرفتهاند؛ هر کدام با وعده ساختن تیمی متفاوت. پربیراه نیست اگر مدعی شویم نتیجه چنین رفت و آمدهایی چیزی جز از بین رفتن برنامه ریزی بلندمدت و نوسان در عملکرد تیم نخواهد بود؛ چه اینکه در فوتبال حرفه ای امروز، ثبات یکی از مهمترین مؤلفه های موفقیت محسوب میشود و تیمی که مدام مسیر خود را تغییر می دهد، به سختی می تواند به آینده امیدوار باشد؛ با این حال، باید منتظر ماند و دید آیا این تغییر، میتواند نقطه عطفی برای خروج گاندوها از بحران و بازگشت این تیم پرافتخار اصفهانی به روزهای اوج باشد؟
سیروس پورموسوی مربی ای است که سبک مشخصی دارد و طی سال های گذشته نشان داده چندان علاقه ای به فوتبال محافظه کارانه ندارد. برخلاف تصوری که گاهی از او به عنوان یک مربی تدافعی مطرح میشود، آمار نشان می دهد تیم های تحت هدایت پورموسوی معمولاً فوتبال رو به جلو، پرتحرک و مبتنی بر خلق موقعیت ارائه می کنند. او به بازیکنانش آزادی عمل بیشتری در فاز هجومی می دهد و تلاش می کند تیمش بخش زیادی از زمان بازی را در نیمه زمین حریف سپری کند.
همین ویژگی باعث شده تیم های او معمولاً آمار قابل قبولی در گلزنی داشته باشند؛ اما این تنها یک روی سکه است. چه اینکه تیم های تحت هدایت سیروس اگرچه در فاز هجومی عملکرد قابل قبولی داشته اند اما در فاز دفاعی آسیب پذیر بوده اند و در انتقال از حمله به دفاع بارها دچار مشکل شده اند و همین مسئله باعث شده در کنار به ثمر رساندن گل های فراوان، گل های زیادی نیز از رقبا دریافت کنند. بهترین شاهد بر این مدعا هم آخرین کارنامه مربی گری او در لیگ برتر است؛ همان دورانی که پورموسوی در لیگ بیست و سوم روی نیمکت استقلال خوزستان نشسته بود و آبی پوشان جنوبی با هدایت او ۳۱ بار موفق به گشودن سنگر رقبا شدند (میانگین یک گل در هر دیدار) اما در مقابل ۴۲ بار دروازه خود را در برابر حریفان باز شده دیدند (میانگین ۱٫۴ گل در هر بازی). به بیان ساده تر می توان گفت، تیم هایی که سکان هدایت آنها در دستان پورموسوی است ممکن است در یک مسابقه سه بار دروازه حریفان را باز کند اما همزمان چهار گل نیز دریافت خواهند کرد. این سبک فوتبال پرسرعت و هجومی، هرچند جذاب و تماشاگرپسند است و به نوعی می تواند فوتبال هیجان انگیز را به فولادشهر بیاورد اما در لیگ فرسایشی فوتبال ایران میتواند بهای سنگینی داشته باشد و به قیمت از دست رفتن امتیاز در لحظات حساس تمام شود. همانطور که استقلال خوزستان سه فصل پیش با هدایت او با از دست دادن همین امتیازات حیاتی فقط یک قدم تا سقوط از لیگ برتر فاصله داشت.
اما شاید مهمترین نقطه قوت سرمربی جدید ذوب آهن که چشم کرسی نشینان باشگاه اصفهانی را به خود جلب کرده، تجربه پورموسوی در کار با تیم های کم هزینه و در حال بازسازی باشد. او در تیم هایی مانند صنعت نفت، پارس جنوبی جم و نفت مسجدسلیمان نشان داده که می تواند از امکانات محدود، بیشترین بهره را ببرد و از بازیکنانی که کمتر مورد توجه بوده اند، عملکردی فراتر از انتظار بگیرد. این ویژگی، با توجه به شرایط اقتصادی و محدودیت های سال های اخیر ذوبآهن، می تواند سرمایه ارزشمندی برای گاندوها باشد.
با این حال، موفقیت سیروس پورموسوی در ذوب آهن بیش از آنکه به دانش فنی او وابسته باشد، به تصمیم مدیران باشگاه اصفهانی برای حفظ ثبات گره خورده است. پربیراه نیست اگر مدعی شویم تغییر سرمربی شاید در کوتاه مدت بتواند شوک مثبتی به تیم وارد کند اما اگر ذوب آهن بخواهد در فصل جدید نیز مانند فصل گذشته با فرمان بی ثباتی روی نیمکت تیم پیش رود، نه پورموسوی و نه هیچ مربی دیگری فرصت پیاده سازی برنامه هایش و پاسخ دادن به مطالبات هواداران و سردمداران باشگاه را نخواهد داشت.
باید دید حضور سیروس پورموسوی آغاز فصلی تازه برای گاندوها خواهد بود یا این تغییر نیز به سرنوشت بسیاری از تصمیم های مقطعی سال های اخیر دچار می شود. البته به شرط اینکه تا پیش از به صدا در آمدن سوت آغاز لیگ بیست و ششم، باز هم شاهد زلزله ای دیگر روی نیمکت سبزپوشان اصفهانی نباشیم؛ اتفاقی که در فوتبال ایران بی سابقه نیست.
مرضیه غفاریان
