«عابدزاده» بودن در فوتبال ایران، به ویژه برای یک گلر، می تواند موهبتی کم نظیر به نظر برسد؛ چه اینکه این نام خانوادگی با یاد و خاطره «عقاب آسیا» برای فوتبالدوستان ایرانی گره خورده است؛ عقابی که هنوز سایه اش بر فراز دروازه تیم ملی سنگینی میکند. ۹ سال پیش، امیر عابدزاده در ۲۴ سالگی نه با استفاده از میراث پدر بلکه با تحمیل توانایی هایش به کارلوس کی روش و مجاب کردن سرمربی پرتغالی فوتبال کشورمان به قرار دادن نام خود در فهرست ملی پوشان برای حضور در جام جهانی ۲۰۱۸، این گمانه را قوت بخشید که شاید پسرعقاب آسیا بتواند جانشین خلفی برای احمدرضا در تیم ملی باشد. امیر عابدزاده در آن زمان برای به دست آوردن چنین جایگاهی جنگیده و مسیر سختی را در فوتبال اروپا پیموده بود تا ثابت کند که صرفاً یک ژن خوب فوتبالی نیست.
اما دوران اوج پسر احمدرضا خیلی زود به پایان رسید و این روزها، در حالی که امیر حدوداً یک ماه پیش شمع تولد ۳۳ سالگی خود را فوت کرده و به سن طلایی و پختگی برای یک دروازه بان ششدانگ رسیده، فاصله اش با آن روزهای درخشان به طرز نگران کننده ای افزایش یافته است. نه تنها جای خالی نام پسرعقاب آسیا در لیست ملی پوشان حاضر در جامجهانی ۲۰۲۶ به وضوح حس می شود، بلکه در عرصه باشگاهی نیز امیر به نیمکت ها دوخته شده؛ وضعیتی که باعث شده منتقدان در وصف حال او به تکرار طعنه آمیز ضرب المثل «پسر کو ندارد نشان از پدر» روی آورند.
پربیراه نیست اگر مدعی شویم حضور در ماریتیمو، تنها نقطه عطف کارنامه امیر عابدزاده بود تا جایی که عملکرد خوب این سنگربان جوان در این باشگاه پرتغالی نه تنها باعث جلب اعتماد کی روش به او شد بلکه در فصل ۲۱–۲۰۲۰ موفق شد عنوان بهترین دروازه بان فصل لیگ حرفه ای پرتغال را هم به خود اختصاص دهد. اما انتقال امیر عابدزاده به اسپانیا و حضورش در پونفرادینا مُهر پایانی بر درخشش او در سنگر تیم ها زد و آغاز دوران فرسایشی فوتبال این گلر جوان بود تا جایی که حالا و در دومین فصل متوالی حضور در کاستیون در لالیگا ۲ اسپانیا عابدزاده ۳۳ ساله با چالش بزرگ نیمکت نشینی هم دست و پنجه نرم می کند. آمار این فصل امیر عابدزاده یعنی فقط ۹۰ دقیقه حضور در کوپا دل ری و ۳۶۰ دقیقه بازی در لالیگا ۲ ، بهترین شاهد بر این مدعاست که پسر عقاب آسیا نه تنها هیچ نشانی از پدر ندارد بلکه به رکودی عمیق در فوتبال خود رسیده است. شاید اگر امیر در سال های اخیر به جای پافشاری بر حضور در فوتبال اروپا ولو با حضور در تیم های نه چندان مطرح و دسته پایین لیگ اسپانیا، مسیر متفاوتی را انتخاب میکرد و به لیگ برتر ایران بر می گشت، امروز شرایط کاملاً متفاوتی داشت. بدون شک عابدزاده قادر بود با حضور مداوم و درخشش در بالاترین رده باشگاهی فوتبال کشورمان چشم کادر فنی تیم ملی را به خود جلب کند و چه بسا اکنون یکی از گزینه های اصلی قلعه نویی برای حضور در قفس توری ایران بود؛ درست همانطور که پدرش در ۳۲ سالگی در جام جهانی ۱۹۹۸ مرد شماره یک تیم ملی کشورمان بود.
وقت آن رسیده که امیر عابدزاده برای بازگشت به دوران اوج، تغییری بنیادین در انتخاب های خود ایجاد کند. نیمکت نشینی مداوم، قاتل خاموش اعتماد به نفس برای هر فوتبالیستی خواهد بود. پسر عقاب آسیا حالا برای احیای خود، نیازمند یک تصمیم استراتژیک و حیاتی است؛ نه لزوماً بازگشت به ایران و بازی در لیگ برتر، بلکه حضور در تیم و لیگی که فرصتی برای ایستادن در چهارچوب دروازه آن و دیده شدن پیدا کند. این آخرین فرصت برای عابدزاده ۳۳ ساله خواهد بود برای اثبات اینکه رکود فعلی، پایان داستان پسرعقاب آسیا نیست.
مرضیه غفاریان
