«خودکرده را تدبیر نیست» بهترین توصیف برای وضعیت این روزهای امید نورافکن است؛ بازیکنی که با تکیه بر توانایی های فنی خود و ارتباط خاصش با امیر قلعه نویی تصور می کرد جایگاهش در تیم ملی برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ تضمین شده اما حالا با دست خود مسیر حرفهای اش را به بن بست کشانده است تا جایی که شایعه شده این بازیکن ۲۹ ساله حتی قصد دارد کفش های خود را هم آویزان کند!
واقعیت این است که نورافکن، حتی پس از مصدومیت و افت عملکرد در سپاهان در فصل اخیر با حضور قلعه نویی در رأس کادر فنی تیم ملی و اعتماد ژنرال به او همچنان این شانس را داشت که بخشی از بدنه تیم ملی در بزرگ ترین تورنمنت دنیای فوتبال باقی بماند اما رفتار غیرحرفه ای او پس از اعلام لیست نهایی و حضورش در جمع رزروی های تیم امیر، همه چیز را تغییر داد. نورافکن فراموش کرد که در سطح ملی، تیم بالاتر از هر بازیکنی قرار دارد. شاید اگر او به جای قهر و ترک تمرینات تیم ملی، با پذیرش واقعیت به عنوان یار رزرو با ملی پوشان همراه می شد، تقدیر مسیر دیگری برایش رقم می زد؛ چه اینکه مصدومیت های غیرمنتظره در بازی های بزرگ، اتفاقی است که بارها رخ داده و چه بسا اگر او با سربازان ژنرال به آمریکا سفر می کرد شانس درخشش در مستطیل سبز در جام جهانی هم نصیبش می شد؛ چه اینکه از یک سو روزبه چشمی با مصدومیت دست و پنجه نرم می کند و وضعیتش برای حضور در این رقابت ها همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد و از سوی دیگر، میلاد محمدی نیز به دلیل مصدومیتِ طولانی مدت، حتی در تمرینات گروهی نیز نتوانسته بود ملی پوشان را همراهی کند. امیر خان هم با درک دقیق این شرایط و با توجه به اینکه نورافکن توانایی بازی در پست تخصصی این دو بازیکن مصدوم (هافبک دفاعی و مدافع چپ) را دارد، او را در لیست رزروی های تیم خود قرار داد. این یعنی نورافکن به دلیل نیاز مبرم تیم ملی، شانس بسیار بالایی داشت که در آخرین دقایق با کوچک ترین جابه جایی در فهرست، به جمع نفرات اصلی تیم ملی بپیوندد. اما او به جای درک حساسیت شرایط و منتظر ماندن برای فرصت، با قهر و حاشیه، عملاً دست کادر فنی را بست. قهر امید، بزرگ ترین ضربه را به خود این بازیکن زد و کادرفنی را قانع کرد که او مهره قابل اطمینانی برای شرایط بحرانی نیست به همین دلیل از همراهی ملی پوشان حتی به عنوان یار رزرو هم باز ماند.
نورافکن از آن دسته بازیکنانی است که فوتبال ایران کمتر نمونه ای شبیه او به خود دیده است؛ بازیکنی چندپسته که هم در میانه میدان توانایی بازی دارد و هم در سمت چپ خط دفاعی. همین ویژگی باعث شده بود سال ها یکی از گزینه های قابل اتکای تیم های باشگاهی و تیم ملی و آچار فرانسه مربیان در مواقع بحرانی باشد. اما نباید فراموش کرد که در فوتبال، استمرار درخشش بازیکن در میادین به اندازه استعداد و توانایی های فنی او اهمیت دارد؛ چیزی که در سال های اخیر از امید نورافکن کمتر دیده شد.
با بازگشت این بازیکن به سپاهان پس از پایان دوران سربازی در ملوان، هواداران منتظر بودند همان نورافکن تأثیرگذار سال های گذشته را در ترکیب تیم محبوب خود ببینند اما افت محسوس عملکرد امید، نیمکت نشینی در مقاطع مختلف فصل و ناتوانی در تبدیل شدن به مهره ای کلیدی، باعث شد او نتواند انتظارات را برآورده کند و به مرور جایگاهش در تیم نویدکیا و تیم ملی متزلزل شد.
و همه اینها دست به دست هم داد تا بازیکنی که در سنین پایین تر یکی از مهره های ثابت تیم ملی بود، حالا برای سومین بار حسرت حضور در بزرگ ترین آوردگاه فوتبال ملی را بخورد. شاید حذف او از جام جهانی ۲۰۲۲ را بتوان به تغییرات روی نیمکت تیم ملی و سلیقه سرمربی وقت نسبت داد؛ تصمیمی که آن روزها موافقان و مخالفان زیادی داشت اما وقتی یک بازیکن جام ملت های آسیا را هم به دلیل دوری از شرایط ایده آل از دست می دهد و سپس برای دومین جام جهانی متوالی نیز از فهرست نهایی کنار گذاشته می شود، دیگر نمی توان همه چیز را به اقبال او و تصمیم کادر فنی گره زد.
اگر امروز شایعه هایی درباره عمق ناامیدیِ امید و فکر کردن او به خداحافظی از دنیای فوتبال به گوش می رسد؛ آن هم در حالی که این بازیکن هنوز پای به سومین دهه از زندگی خود نیز نگذاشته، ریشه آن را باید در مسیری جستجو کرد که نورافکن طی سال های اخیر پیموده است؛ بازیکنی که زمانی یکی از امیدهای اصلی آینده فوتبال ایران بود و فرصتهای زیادی برای بازگشت به اوج داشت اما نتوانست از همه آنها بهره ببرد.
با این حال، باید امیدوار بود که این زمزمه ها، واکنشی ناشی از فشار عصبی شوک اخیر باشد. نورافکن هنوز ۲۹ سال دارد؛ سنی که برای فوتبالیستی چندپسته و باهوش، زمان پختگی و درخشش در رقابت هاست. خداحافظی از فوتبال، آن هم در شرایطی که او هنوز می تواند حداقل سال ها در سطح اول فوتبال باشگاهی ایران بازی کند، پاک کردن صورت مسئله است. امید نورافکن به زمان نیاز دارد تا از گرداب ناامیدی عبور کند. فوتبال ایران همچنان به بازیکنانی با کیفیت و مستعد چون او نیاز دارد؛ به شرط آنکه امید، دوباره امید را در ساق هایش پیدا کند.
مرضیه غفاریان
