در دنیا توپ گرد و در مستطیل سبز، همه بازیکنان قرار نیست گل بزنند یا پاس گل بدهند و یا با سیوهای طلایی سنگر تیمشان را از فروریختن حفظ کنند تا نام خود را تیتر رسانه ها کنند، بعضی از آنها تمام وظایفی که بر عهده دارند را به خوبی پیاده می کنند اما نه تنها کمتر به چشم می آیند بلکه گاهی سیبل انتقادات هم قرار می گیرند؛ جلال الدین علی محمدی از همین جنس بازیکنان است؛ فوتبالیستی کم حاشیه، آرام و خوش اخلاق که این روزها عملکردش بیش از پیش زیر ذره بین قرار گرفته است.
کاپیتان با تجربه ذوب آهن در ۶ هفته نخست فصل یکی از بازیکنان ثابت عبدا… ویسی بوده و ۵۴۰ دقیقه برای سبزوسفیدپوشان اصفهانی به میدان رفته است؛ آماری که دستکم نشان می دهد سرمربی گاندوها روی توانایی های این هافبک ۳۶ ساله حساب ویژه ای بازی کرده و فرماندهی تیمش در میدان مسابقات را هم به او سپرده است. پربیراه نیست اگر مدعی شویم جلال در بازی ها گذشته در پوشش دادن فضاهای خالی، بستن مسیر پاس بازیکنان حریف و حفظ تعادل تیمش مهره ای تأثیرگذار برای گاندوها بوده؛ با این حال، در هفته های اخیر انتقادها از علی محمدی بالا گرفته است؛ البته از سوی برخی از هواداران که ظاهراً از عملکرد کاپیتان گاندوها رضایت ندارند.
جالب آنجاست که سکاندار ذوب آهن نه تنها با این دسته از هواداران منتقد جلال هم عقیده نیست بلکه پارا فراتر گذشته و علی محمدی را یکی از بهترین کاپیتان های ایران معرفی می کند. ویسی پس از بازی هفته پنجم که با برتری یک بر صفر تیمش در برابر پیکان به اتمام رسید در واکنش به شعارهایی که از روی سکوها علیه علی محمدی سرداده شد با اشاره به اینکه این بازیکن سه بار شاگرد او بوده است جلال را بازیکنی مؤدب و فوتبالیست خوبی دانست که شرافتمندانه بازی می کند و حتی تأکید کرد که بسیاری از حملات و بازی سازی های رقبا در زمین را جلال قطع می کند. همین بهترین شاهد بر این مدعاست که آنچه سرمربی تیم از علی محمدی می خواهد، الزاماً چیزی نیست که برخی از طرفداران از کاپیتان تیمشان انتظار دارند. ویسی ظاهراً ارزش جلال را در کارهایی می بیند که لزوماً به ثبت آمار گل و پاس گل معطوف و محدود نمی شود؛ در حالی که بخشی از سکوها احتمالاً انتظار دارند کاپیتان تیم، بیشتر از اینها در جریان بازی دیده شود و اثرگذاری اش را به شکل ملموس تری به نمایش بگذارد.
از اینها گذشته هافبک ۳۶ ساله ذوبی ها نه تنها یکی از مهره های تأثیرگذار و کلیدی این تیم در بازی های اخیر و البته در فصل پیش بوده و نه تنها پیش از این هم در هر تیمی که بازی کرده توانسته رضایت سرمربی خود را کسب کند بلکه به جرأت می توان مدعی شد او یکی از کم حاشیه ترین بازیکنان فوتبال ایران در این سال ها بوده است. بهترین شاهد بر این مدعا هم آنکه علی محمدی پس از بازی با پیکان در واکنش به موج اعتراضی که برخی هواداران در ورزشگاه فولادشهر علیه او راه انداخته بودند ترجیح داد وارد جنگ با سکوها نشود. او با تأکید بر اینکه هوادار کار خودش را انجام میدهد و ما هم به عنوان بازیکن کار خودمان را انجام میدهیم، عملاً نشان داد قصد ندارد پاسخ انتقادها را با حاشیه سازی علیه تیمش بدهد. علی محمدی ترجیح داد به جای جدال لفظی با طرفداران منتقد خود، پاسخ اعتراضات آنها را در زمین فوتبال و با عملکرد خود بدهد.
البته این به معنای مصون بودن جلال الدین علی محمدی از نقد نیست. کاپیتان بودن اتفاقاً مسئولیت بیشتری برای بازیکنان ایجاد می کند و هواداران هم حق دارند از بازیکنی که با بسستن این بازوبند سنگین پای به میدان می گذارد، انتظار بیشتری داشته باشند؛ اما اگر قرار است عملکرد یک بازیکن بررسی شود، باید مجموعه وظایف او را در نظر گرفت، نه اینکه صرفاً با توجه به کمرنگ یا پررنگ بودن نقش او در گشودن سنگر رقبا یا بعضاً بخاطر یکی دو اشتباه درباره اش قضاوت کرد و تیر انتقادات را به سویش روانه کرد. در مورد هافبکی چون علی محمدی، باید دید در طول ۹۰ دقیقه چقدر در پوشش فضاها، قطع کردن مسیر پاس حریفان، کمک به خط دفاع، حفظ نظم تیم و کنترل جریان بازی نقش داشته است. همه تأثیرگذاری ها در آمارهای روی تابلوی ورزشگاه ثبت نمی شوند و گاهی ارزش یک بازیکن دقیقاً در همان کارهایی است که کمتر دیده می شوند؛ کارهایی که شاید در گزارش مسابقه هیچ اشاره ای به آنها نشود اما بدون شک اگر در میدان به درستی انجام نشوند ساختار تیم به هم خواهد ریخت.
جلال الدین علی محمدی آن هم در ۳۶ سالگی پرواضح است که دیگر ستاره ای نخواهد بود که هر هفته با درخشش خود درمیدان چشم ها را به خود خیره کند؛ اما او از آن دست بازیکنانی است که هر تیمی به آن نیاز دارد؛ بازیکنی که بی سروصدا و بدون تقلا برای دیده شدن صرفاً کاری که به وی محول شده را انجام می دهد و نه تنها حاشیه برای تیمش نمی سازد بلکه تلاش می کند با آرامش و صبوری حاشیه های ایجاد شده را هم از تیمش دور کند و قابل اعتمادترین مهره برای مربی باشد و دقیقاً آنچه سکاندار تیم از او خواسته را انجام دهد.
جلال از آن دست بازیکنانی است که شاید در قاب دوربین کمتر از مهاجمی که گل می زند یا هافبکی که پاس گل می دهد به چشم آید اما ارزش او برای سرمربی در ثبات، تجربه و توانایی مدیریت لحظاتی است که تیم به آرامش نیاز دارد. شاید به همین دلیل است که ویسی بی توجه به انتقادهایی که در ورزشگاه علیه کاپیتان تیمش سرداده می شود، همچنان از او به عنوان مهره ثابت برای تیمش بهره می برد و ترجیح می دهد بازوبند کاپیتانی را هم به او بسپارد.
مرضیه غفاریان