به عدد هفت رسید، همچون هفت خوان رستم؛ تعداد باخت های سپاهان در برابر سرخابی های پایتخت و سرخپوشان تبریزی را می گوییم. باخت هایی که ار هفته دوم فصل گذشته و با شکست خانگی در برابر سرخپوشان تهرانی استارت خورده و ادامه یافته تا حالا که در هفته سوم فصل جاری زردپوشان دیار زاینده رود برای هفتمین بار در این مدت مقابل رقیبان مدعی صف آرایی کرده و هر ۷ بار دست خالی میدان را ترک کرده اند؛ باز هم سپاهان بازنده بازی های بزرگ شد، منتها این بار خارج از خانه و در مصاف با آبی پوشان تهرانی.
در این مدت و پس از هر یک از این ناکامی های مطلق تیم محرم در مصاف با رقیبان دیرینه گفتنی ها گفته شده و نوشتنی ها نوشته شده و دلایل مختلفی برای ناکامی سپاهان در این دیدارها مطرح شده است، دیگر هرچه گفته و نوشته شود تکرار مکررات است جز اینکه این بار و در شکست اخیر سپاهان که در ورزشگاه شهر قدس در هفته سوم لیگ بیست و ششم برابر استقلال روی داد برخلاف ۶ بار قبلی سپاهان حتی تیم برتر میدان هم نبود که حداقل دل کادرفنی و طلایی دلان اصفهانی به این خوش باشد که تیمشان اگرچه نتیجه را واگذار کرده اما خوب بازی کرده و می توان امیدوار بود که در هفته های پیش رو این ناکامی ها را جبران کند.
سپاهان آنقدر بد بود که در همان ۱۰ دقیقه ابتدایی بازی و در فاصله کمتر از ۶ دقیقه با ۲ گلی که از آبی پوشان پایتخت دریافت کرد نسخه اش پیچیده شد. شاگردان نویدکیا به اندازه ای در حد و اندازه های خود نبودند که صدای سکاندار خود را نیز درآوردند. سرمربی جوان سپاهان که پیش از این بعد از هر شکست بی عذر و بهانه مسئولیت مستقیم نتیجه کسب شده را بر عهده می گرفت این بار نتوانست نارضایتی خود از کیفیت بازی شاگردانش را پنهان کند. محرم نویدکیا در نشست خبری بعد از باخت تیمش در برابر شاگردان بختیاری زاده حرف هایی زد که هضم آن برای شاگردانش شاید از خود شکست سنگین تر بود. او از عملکرد «فوق العاده افتضاح» تیمش در نیمه اول گفت و حتی پا را فراتر گذاشت و اذعان کرد اگر امکانش وجود داشت و می توانست، هر ۱۱ بازیکن خود را بین دو نیمه تعویض می کرد. از نگاه او، شاگردانش در این مسابقه ترسو و بی انگیزه بازی کرده بودند!
ما هم بر این اظهارنظر نویدکیا مهر تأیید گذاشته و اضافه می کنیم تیمی که همواره داعیه قهرمانی در لیگ را دارد، نمی تواند و نباید در برابر رقبای مستقیم خود تا این اندازه بی انگیزه و بی رمق و محتاط ظاهر شود و بعد امیدوار باشد که با چند تغییر و اصلاح تاکتیکی، همه چیز به روال عادی برگردد. وقتی تیمی مدعی و پرافتخار چون سپاهان ۷ بار پی در پی مقابل مدعیان و حریفان سنتی خود شکست می خورد، نه می توان همه چیز را به اتفاقات فوتبالی مربوط دانست و نه البته می توان همه چیز را گردن بازیکنان انداخت، همانطور که نویدکیا همیشه برای خود هم در این میان نقشی پررنگ تر از سایرین قائل بوده اما اعتراف به اشتباهات و پذیرفتن ایرادات به تنهایی کافی نبوده و نخواهد بود. برای رفع این معضل باید دنبال ریشه مشکل گشت و هرچه زودتر آن را درمان کرد؛ از ترکیب تیم و مهره چینی در میدان گرفته تا ذهنیت بازیکنان، نحوه ورود آنها به مسابقات بزرگ و حساس و چگونگی ایفای نقش تک تک آنها در مستطیل سبز و حتی نباید در این میان از مسائل روانشناختی و اعتماد به نفس بازیکنان در این بازی ها هم غافل شد؛ چه اینکه حداقل در مصاف با استقلال به نظر می رسید شاگردان محرم پیش از باختن در میدان مسابقه نتیجه بازی را واگذار کرده بودند و الا ۸۰ دقیقه فرصت کمی برای جبران حداقل یکی از گل های بازی نبود. تیمی که قرار است برای قهرمانی بجنگد، نباید در بازی های بزرگ و ۶ امتیازی با چنین ذهنیتی و شروع بدی وارد زمین شود و انتظار داشته باشد در ادامه ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به کار شوند بلکه ورق به سود آنها برگردد. این جسارت، انگیزه، تلاش و اراده بازیکنان است که در چنین مسابقاتی می تواند در جبران گل های خورده و نتیجه از دست رفته تأثیرگذار باشد؛ دقیقاً همان فاکتورهایی که در ۱۰ دقیقه پایانی مصاف با تراکتور در هفته دوم و در بازی اخیر با استقلال در تیم محرم جای خالی آنها به وضوح حس می شد.
واکنش نویدکیا پس از این بازی هم نشان می دهد مشکل سپاهان صرفاً به اشتباه فردی یا روز بد بازیکنان محدود نمی شود. وقتی سرمربی طلایی پوشان اصفهانی از ترس، بی انگیزگی و عملکرد فوق العاده افتضاح تیمش صحبت می کند، یعنی خودش بهتر از هرکسی از فاصله میان آنچه در تمرینات از شاگردانش دیده و آنچه در زمین مسابقه رخ داده آگاه است. سپاهان اگر قرار است در ادامه فصل همچنان یکی از مدعیان اصلی باشد، باید خیلی زود تا دیر نشده این فاصله را پرکند.
البته فصل تازه شروع شده و هنوز تا به صدا در آمدن سوت پایان لیگ ۳۱ هفته دیگر زمان باقی است، هیچ تیمی با یک شکست یا حتی چند شکست متوالی از کورس قهرمانی خارج نمیشود و سپاهان هم از این قاعده مستثنی نیست. اما پربیراه نیست اگر مدعی شویم بازی های بزرگ و صف آرایی مقابل مدعیان و رقبای مستقیم برای تیمی که با هدف ایستادن روی سکوی قهرمانی پای به این مسابقات گذاشته، محل آزمون و خطا نیست و الا تیم بازنده نه تنها دستش از جام کوتاه می ماند بلکه حتی بعید نیست با از دست دادن همین امتیازات و پیش راندن با همین فرمان در پایان فصل به سختی در جمع تیم های بالانشین هم بتواند برای خود جایی دست و پا کند.
باخت های سپاهان در آوردگاه های بزرگ لیگ از فصل پیش تاکنون حالا به عدد ۷ رسیده؛ عددی که یادآور هفت خوان رستم است و سپاهان بر خلاف قهرمان شاهنامه از هیچ یک از این خوان ها به سلامت عبور نکرده اما کار برای تیم محرم تمام نشده است. ارتش طلایی اصفهان هنوز فرصت دارد این روند را متوقف کند؛ هنوز برای تغییر مسیر دیر نشده است اما به شرط اینکه سپاهان از خوان هشتم روی ریل پیروزی بیافتد و خوان های بعدی را یکی پس از دیگر با موفقیت پشت سربگذارد.
مرضیه غفاریان