سپاهان ترک عادت نکرد؛ سپاهان همچون فصل پیش در نبرد با رقیب مدعی خود شکست خورد، تیم محرم همچون فصل گذشته موقعیت کم نساخت اما باز هم همچون گذشته مهره های هجومی طلایی پوش در به ثمر رساندن موقعیت ها ناکام ماندند و در مقابل خط دفاعی سپاهان در برابر ۲ موقعیت تیم حریف به زانو در آمد و نتیجه همان شد که نباید می شد: سپاهان در دومین بازی فصل و خیلی زودتر از آنچه انتظار می رفت طعم شکست را چشید، آن هم در دیداری که تیم برتر میدان بود.
اگرچه این اولین باخت سپاهان در فصل جدید بود اما این اولین بار نبود که سپاهان نتیجه را در حالی به حریف واگذار می کند که همه آمار حکم به برتری ارتش طلایی اصفهان در مستطیل سبز می دهد و تاریخ فصل قبل دقیقاً برای سپاهان تکرار شد. در لیگ بیست و پنجم هم درست در همین هفته دوم زردپوشان دیار زاینده رود در نقش جهان در حالی که از هر لحاظ نسبت به حریف سرخپوش خود سر بودند در نهایت با یک گل مغلوب مهمان تهرانی خود شدند و سه شنبه گذشته نیز دقیقاً همین اتفاق افتاد منتها این بار مهمان سرخپوش از تبریز راهی اصفهان شده بود و در نهایت با سوغات ۳ امتیازی به خانه بازگشت.
این یعنی بزرگ ترین معضل سپاهان در فصل گذشته هنوز رفع نشده است؛ این یعنی سپاهانِ محرم هنوز ترک عادت نکرده است. شاگردان او خوب فوتبال بازی می کنند، خوب موقعیت می سازند، مالکیت توپ و میدان را هم به خوبی در اختیار دارند و حریف را بارها و بارها تحت فشار قرار می دهند اما درست در لحظه ای که باید حاصل تمام این برتری ها را به گل تبدیل کنند؛ یعنی هنگام زدن ضربه آخر، خیلی خوب تر، آن موقعیت ساخته شده را از دست می دهند! یعنی به همان اندازه که در خلق موقعیت توانایی دارند در خراب کردن آنها یکی پس از دیگری نیز تبحر شگرفی دارند! جالب آنجاست که سرمربی جوان این تیم بهتر از هرکسی از این معضل شاگردانش خبر دارد اما هنوز نسخه درمان مناسبی برای آن پیچیده نشده یا اگر هم پیچیده شده هنوز مؤثر واقع نشده است.
محرم نویدکیا بعد از شکست ۲ بر صفر سپاهان در برابر تراکتورِ نکونام در پی پاک کردن صورت مسئله نبود. او با همان صراحت که از کیفیت بالای بازی تیمش سخن گفت و حتی این نمایش را یکی از بهترین بازیهای سپاهان در چند سال اخیر دانست به این موضوع هم اشاره کرد که آنها با وجود ایجاد موقعیت های متعدد روی دروازه تراکتور در بهره بردن از آنها ضعف داشتند. اما اذعان به این موضوع دردی دوا نمی کند. همه اذعان می کنند که تیم محرم در برابر تراکتور زیبا بازی کرد اما کیست که نداند به بازی زیبا امتیاز نمی دهند. خود نویدکیا هم در پایان بازی پذیرفت که صرفاً خوب بازی کردن برای گرفتن امتیاز کافی نیست و تیم باید در مقاطع حساس هوشمندانه تر و منطقی تر عمل کند و الا از سوی حریف غافلگیر می شود.
در سوی مقابل اما و در سمت دیگر میدان جواد نکونام دقیقاً همان چیزی را به دست آورد که تیمش برای آن وارد نقش جهان شده بود. تراکتور برخلاف میزبان اصفهانی خود فوتبال چشم نوازی ارائه نکرد اما این تیم تبریزی در دو لحظه تعیین کننده ضربه آخر را به پیکره سپاهان زد؛ آن هم در اردوگاه حریف و در مقابل چشم هوادارانش. تی تی ها ۲ موقعیت نصفه نیمه داشتند، ۲ گل زدند و در نهایت ۳ امتیاز بازی را به سبد اندوخته های خود اندوختند.
سپاهان برای شسکتن طلسم یک دهه ای خود در کسب جام طلای لیگ نمی تواند به تعداد موقعیت ها، مالکیت توپ و کیفیت بالای بازی بازیکنانش دل خوش کند؛ چه اینکه یک اشتباه برای محو کردن تمامی این آمار کافی است. همانطور که در دیدار با تراکتور در حالی که تیم میهمان که به قول محرم در اکثر دقایق حتی تا نیمه زمین هم جلو نیامده بود در دو ضد حمله در عرض ۱۰ دقیقه ورق را به سود خود برگرداند و با سوغات ۳ امتیازی نصف جهان را ترک کرد.
اگر قرار باشد در همچنان بر همان پاشنه قدیمی بچرخد، اگر قرار باشد سپاهان ترک عادت نکند، اگر قرار باشد این تیم اصفهانی فقط به زیبا بازی کردن بسنده کند و مهاجمان این تیم همچون فصل گذشته با گلزنی غریبه باشند در پایان فصل زردپوشان دیار زاینده رود متحمل هزینه سنگین تری خواهند شد و باز هم ممکن است حسرت همین امتیازهایی را بخورند که به راحتی در همین بازی ها با وجود برتری مطلق بر رقیب از دست داده اند.
مرضیه غفاریان