گفته می شود علی کریمی هافبکی که بهمن ماه سال گذشته با قرارداد یکساله و نیمه به سپاهان پیوست یکی از آن بازیکنانی است که به درب خروج از باشگاه هدایت شده است. آن هم بدون اینکه حتی یک ثانیه فرصت بازی با پیراهن طلایی پوشان را پیدا کند.
پربیراه نیست اگر مدعی شویم در دومین ماه از آخرین فصل سال پیش و همان با روزهای سرد زمستانی که شایعه بازگشت دوباره این محصول آکادمی سپاهان به جمع زردپوشان دیار زاینده رود داغ شده بود هم تیغ تیز انتقادات بابت این تصمیم عجیب، کادرفنی و مدیران باشگاه سپاهان را نشانه گرفت؛ چه اینکه علی کریمی پیش از بازگشت به سپاهان مدت ها از شرایط مسابقه دور بود و بسیاری از کارشناسان و هواداران بر این باور بودند که جذب این هافبک ۳۲ ساله، ریسک بزرگی محسوب می شود و بعید است بتواند گره ای از کار سپاهان باز کند؛ آن هم در شرایطی که زردپوشان دیار زاینده رود با توجه به مصدومیت های متعدد بازیکنان کلیدی خود برا پر کردن جای خالی آن ستاره ها بیش از هرزمان دیگری به مهره هایی آماده و در شرایط مسابقه نیاز داشتند.
با این حال، شاید تصمیم گیران در باشگاه سپاهان تصور می کردند محصول آکادمی آنها پس از سال ها کسب تجربه در میادین بزرگ و سابقه حضور در تیم ملی، استقلال و فوتبال اروپا حتی اگر با دوران اوج خود فاصله زیادی داشته باشد وقتی در فضای مناسب قرار بگیرد و فرصت کافی برای بازگشت به شرایط آرمانی داشته باشد، میتواند دوباره احیا شود و بخشی از کیفیت و توانایی سال های نه چندان دور خود را بازیابد.
با فرض مُهر صحت گذاشتن بر این باور هم باز منطقی تر آن بود که کریمی به تیم هایی رده پایین تر لیگ منتقل شود. پربیراه نیست اگر مدعی شویم هافبک سابق کایسری اسپور پس از بازگشت به ایران برای رسیدن به آمادگی لازم و حضور دوباره در سطح اول فوتبال کشورمان ابتدا باید در تیمی با فشار و توقع پایین تر فرصت بازی پیدا می کرد؛ نه اینکه تیم پرافتخار اصفهانی آن هم در میانه کورس فشرده با سایر مدعیان برای کسب قهرمانی، به محلی برای آزمون و خطای بازگشت چنین بازیکنی به لیگ برتر تبدیل شود.
بدون شک می توان مدعی شد سپاهان که در آن مقطع حساس لیگ برای عقب نیافتادن از رقبا نیاز به مهره های تأثیرگذارتر و قابل اتکاتر داشت نمی توانست منتظر بازگشت تدریجی بازیکنی بماند که ماه ها از فضای مسابقات دور بوده است؛ اما هیچیک از این انتقادات برای سردمداران باشگاه و کادر فنی تیم در آن زمان، محلی از اعراب نداشت و سرانجام این هافبک ۳۱ ساله در بهمن ماه سال پیش پس از امضای قراردادی به مدت یکسال و نیم راهی اصفهان شد تا برای سپاهانِ محرم به میدان رود.
اما سرانجام آنچه روی داد مُهر تأییدی بود بر همان نگرانی های ابتدایی بسیاری از منتقدان و هواداران و کریمی نه تنها در ۳ بازی ابتدایی پس از حضورش در جمع طلایی پوشان فقط از روی نیمکت شاهد بازی شاگردان نویدکیا بود بلکه پس از آن هم تعطیلی مسابقات و شرایط خاصی که در هفته های پایانی لیگ بیست و پنجم به دلیل جنگ تحمیلی علیه کشورمان به وجود آمد هم مزید بر علت شد تا کریمی بدون اینکه حتی یک ثانیه برای سپاهان به میدان رود بدون اینکه زمانی برای اثبات توانایی هایش پیدا کند بلکه مهرخاموشی بر لبان منتقدان بزند در فهرست مازاد سپاهان قرار گیرد.
پربیراه نیست اگر مدعی شویم برخلاف ضرب المثل قدیمی معروف، این دیکته پیش از آنکه نوشته شود پر از غلط بود. انتقالی عجیب که امروز می توان گفت نه تنها سودی برای سپاهان نداشت، بلکه حالا به معامله ای دوسرباخت هم برای باشگاه اصفهانی تبدیل شده است. از یک سو، سپاهان بدون آنکه حتی یک ثانیه از توانایی های علی کریمی بهره ببرد، یک سهمیه از فهرست خرید بازار زمستانی خود را به او اختصاص داد و از سوی دیگر، با توجه به اینکه قرارداد یکسال و نیمه این هافبک ۳۱ ساله هنوز به پایان نرسیده، حالا برای پایان دادن به این همکاری نیز باید هزینه هم بپردازد.
شاید علی کریمی پس از جدایی از سپاهان با حضور در تیمی دیگر بتواند دوباره در آسمان فوتبال ایران بدرخشد؛ شاید هم نه و دوران فوتبال این بازیکن رو به پایان باشد و به زودی کفش هایش را هم بیاویزد. اما فارغ از سرنوشت کریمی در این میان مهم آن است که سپاهان، باشگاهی که هر فصل با هدف کسب عنوان قهرمانی بسته می شود، چرا باید در میانه های این ماراتن حساس با بازیکنی قرارداد امضا کند که پیش از آنکه حتی بتواند فرصت آزمون و خطا از آن را پیدا کند، به این نتیجه می رسد که این خرید جایی در برنامههای تیمش ندارد؟ مگر نه اینکه بررسی شرایط فنی، بدنی و میزان آمادگی یک بازیکن، ابتدایی ترین اصل در فرایند جذب اوست؛ چرا این ارزیابی مهم پیش از امضای قرارداد با علی کریمی انجام نشد که حالا باشگاه برای فسخ قرار داد او متحمل هزینه نشود؟
مرضیه غفاریان