وینگر-مهاجم ۲۴ ساله ایرانی به لخ پوزنان لهستان پیوست؛ بازیکنی که هشت سال پیش، وقتی فقط ۱۷ سال داشت، روزنامه معتبر «گاردین» نام او را در فهرست مشهور ۶۰ استعداد برتر فوتبال جهان قرار داد اما امروز در کمال تعجب هیچ جایی در لیست تیم ملی کشورمان ندارد.
شاید عملکرد اللهیار صیادمنش در دو فصل گذشته فوتبال بلژیک یعنی درج ۱۴ گل و ۱۳ پاس گل برای وسترلو در مقایسه با مهاجمان تراز اول دنیا خیره کننده و قابل دفاع نباشد اما همین آمار برای مهره هجومی که پتانسیل جایگزینی بازیکنانی مثل اکرت یا جهانبخش در جمع شاگردان قلعه نویی را داشته کفایت می کند؛ مهاجمانی که با کارنامه ای به مراتب ضعیف تر در مدت مشابه، گوی سبقت را در پوشیدن پیراهن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ از صیادمنش ربوده اند!
اما این فقط اللهیار نبوده که در عین آمادگی در رقابت با برخی بازیکنان بی کیفیت و البته مصدوم(!) برای حضور در بزرگ ترین تورنمنت فوتبالی دنیا عقب مانده است. این مهاجم ۲۴ ساله تنها یکی از هشت بازیکن زیر ۲۵ سالی است که در میان انتخاب های مبهم و چالش برانگیز کادر فنی، از فهرست ملی پوشان حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ جا مانده است. همان مهره های جوانی که آینده فوتبال ایران را رقم خواهند زد اما اکنون با بی سلیقگی تمام کادر فنی تیم ملی به حاشیه رانده شده اند. محرم نویدکیا هم در گفتگوی اخیر خود صراحتاً به این خلأ استراتژیک در تیم ملی کشورمان اشاره کرد. سرمربی جوان و آینده نگر سپاهان، با لحنی بی پروا خطاب به کادر فنی تیم ملی و در انتقاد از عدم حضور محمدجواد حسین نژاد در جمع ملی پوشان گفت: «وقتی بازیکنی با کیفیت و سن و سالی مثل حسین نژاد که برای آینده فوتبال کشور حیاتی است را دعوت نمی کنید، باید از نظر ذهنی سری به خودتان بزنید!»
بله، عدم دعوت از حسین نژادها و صیادمنش ها به تیم ملی و در مقابل دعوت از بازیکنانی پا به سن گذاشته و بعضاً دچار آسیب دیدگی که عملکردی بسیار ضعیف تری هم داشته اند بهترین شاهد بر این ادعای محرم است: نادیده گرفتن این مهره های جوان و بااستعداد به دلیل تکنیک و کیفیت پایین آنها نبوده بلکه مشکل از ذهنیت کادر فنی تیم ملی بوده است.
تصمیم درست این بود که همانطور که محرم اذعان کرد، ایران ۸ الی ۹ بازیکن زیر ۲۵ سال را با خود به جام جهانی می برد تا هم تیم ملی حداقل برای یک دهه آینده بیمه شود و هم ستاره های جوان شانس درخشش در بزرگ ترین صحنه فوتبالی جهان داشته باشند اما نگاه به لیست شاگردان قلعه نویی نشان می دهد که تیم ملی درست در مسیر معکوس حرکت کرده؛ مسیری که پیش روی در آن با همین دست فرمان که ژنرال و یارانش در پیش گرفته اند به قیمت قربانی شدن استعدادهای درخشانی چون صیادمنش و پتانسیل های جوانی مثل حسین نژاد تمام می شود.
غیبت این ستاره های جوان در لیست تیم ملی آن هم در جام جهانی دو سر باخت است؛ از یک سو، علاوه بر اینکه تیم ملی از حضور این مهره های جوان و با کیفیت که توانایی بالابردن تنوع تاکتیکی تیم ملی را داشتند محروم شد و از سوی دیگر، خود این بازیکنان هم بهترین فرصت برای عرض اندام در مستطیل سبز را از دست دادند؛ چه اینکه جام جهانی ویترین اصلی بازیکنان است. دوران اوج فوتبالیست ها، محدود و جام جهانی، نقطه عطفی است که میتواند مسیر انتقال آنها به باشگاه های معتبرتر را هموار کند اما کادرفنی تیم ملی ایران با نادیده گرفتن این مهره های مستعد و جوان، عملاً فرصت درخشش آنها در آسمان های بزرگ تر فوتبال دنیا را از آنها گرفت.
وقتی بازیکنانی چون صیادمنش که نماد پتانسیل های جوان و آینده دار فوتبال ایران هستند حتی در لیست اولیه تیم ملی هم قرار نمی گیرند، یعنی فوتبال ایران در حال عقبگرد است. تا وقتی که کادر فنی یک سر به خود نزند و ذهنیتش را تغییر ندهد اوضاع بر همین منوال خواهد بود. طنز تلخ ماجرا هم آنجاست که در نهایت باید دل خوش کنیم به انتقال صیادمنش از بلژیک به لهستان؛ بازیکنی که به اعتقاد یکی از رسانه های معتبر جهان می توانست یکی از ۶۰ ستاره تراز اول فوتبال جهان باشد اما اکنون به جای درخشش در تیم ها و لیگ های معتبرتر اروپایی، به بازی برای لخ پوزنان تن داده است.
مرضیه غفاریان