بدون شک درخشش اخیر اللهیار صیادمنش، همزمان با مصدومیت دو هم قطار هموطن او یعنی قلی زاده و جهانبخش، معادلات خط حمله تیم ملی ایران را کاملاً تغییر خواهد داد. ستاره ایرانی وسترلو بلژیک که تا همین چند ماه پیش در برنامههای تاکتیکی امیر قلعه نویی جایی نداشت، حالا این شانس را پیدا کرده تا با ادامه درخشش های خود در هفته های باقیمانده از ژوپیر لیگ توانایی هایش را به کادر فنی تیم ملی و ژنرال تحمیل کند تا بلکه نامش را در فهرست مسافران جام جهانی ۲۰۲۶ قرار دهند.
صیادمنش سال هاست به عنوان یکی از استعدادهای خاص فوتبال ایران معرفی شده است؛ وینگر هجومی که هم سرعت انفجاری دارد و هم در موقعیت های تک به تک جسارت بالایی از خود نشان می دهد؛ با این وجود، مسیر این بازیکن ۲۴ ساله در تیم ملی همیشه هموار نبوده است؛ به ویژه در دوران حضور قلعه نویی روی نیمکت مربیگری ایران که غالباً بال های کناری باتجربه تر از ستاره سابق استقلال در پوشیدن پیراهن تیم ملی از او پیشی گرفته اند و اللهیار معمولاً یا در اردوها نیمکت نشین بوده یا اصلاً جایی در لیست نهایی ژنرال برای خود دست و پا نکرده است، همچون دو اردوی اخیر تیم ملی. پربیراه نیست اگر مدعی شویم مهمترین دلیل این موضوع سن و سال کم اللهیار و تجربه پایین تر او نسبت به رقبایش و همچنین تفکرات تاکتیکی سکاندار تیم ملی بوده است؛ قلعه نویی در بیشتر بازی ها دست روی هافبک هایی گذاشته که علاوه بر شرکت در امور تهاجمی توانایی بیشتری برای حضور در قالب های دفاعی تیم داشتند.
اما در هفته اخیر، صیادمنش با عملکردی چشمگیر در وستلرو با دبل در گلزنی ثابت کرد از دوران افت فاصله گرفته و دوباره به شرایط جسمی و فرم مطلوب برگشته است. درخشش اللهیار که همزمان شد با مصدومیت جهانبخش و قلی زاده و احتمال غیبت اجباری آنها در جام جهانی می تواند ورق را برای حضور در بزرگ ترین تورنمنت جهانی فوتبال به نفع ستاره ۲۴ ساله کشورمان برگرداند.
سن او دقیقاً یکی از کلیدهای اصلی معادله است. صیادمنش در ۲۴ سالگی وارد مرحله ای از فوتبال خود شده که به تدریج از دوران استعداد نوظهور عبور می کند و به رده بازیکنان قابل اتکا نزدیک می شود. سن کم اللهیار نسبت به سایر هم پستی های هموطنش برای پروژه جوانگرایی ای که قلعه نویی بارها دم از آن زده، مهمترین مزیت و برگ برنده او محسوب می شود. صیادمنش به اندازه کافی جوان است که آینده دار باشد و به اندازه کافی تجربه دارد که در مسابقات مهم مرتکب اشتباهات ناشی از کم تجربگی همسن و سالان خود نشود.
از اینها گذشته صیادمنش یکی از معدود مهاجمان کناری کشورمان است که سرعت انتقال بالا، توانایی حمل توپ در فضاهای بسته، فشار روی مدافعان حریف و همچنین قابلیت بازی در چند نقش هجومی مختلف را دارد. او می تواند در بال راست، بال چپ و حتی به عنوان مهاجم دوم به میدان برود؛ انعطافی که برای تیم ملی و قلعه نویی در مسابقات فشرده و به ویژه جام جهانی ارزشی حیاتی دارد؛ چه اینکه نبود بازیکنی با چنین ویژگی هایی طی سال های اخیر همیشه یکی از معضلات تیم ملی بوده است.
نکته مهم دیگر، رشد ذهنی صیادمنشِ ۲۴ ساله است. این ستاره ایرانی در مسیر حرفه ای خود با وجود سن و سال کمش فراز و نشیب های زیادی را تجربه کرده: از انتقال به لیگ های مختلف تا نیمکت نشینی های طولانی مدت و مصدومیت هایی که میتوانست روند پیشرفت وی را متوقف کند. اما عملکرد درخشان اللهیار در هفته سی و ششم ژوپیر لیگ ثابت کرد که این بازیکن به آمادگی بدنی مورد نیاز رسیده و مهمتر اینکه به نظر می رسد مهره هجومی ۲۴ ساله کشورمان این روزها پخته تر شده و یاد گرفته چطور از فرصت های محدود بیشترین بهره را ببرد. همه اینها کافی است تا مدعی شویم شاید امیر تا چند ماه پیش برنامه خاصی برای صیادمنش نداشت و شاید تا همین هفته اخیر اللهیار هیچ جایی در فهرست سکاندار تیم ملی نداشت اما به نظر حالا شانس به او رو کرده و شرایط طوری رقم خورده که اگر صیادمنش در هفته های آتی ژوپیر لیگ با همین دست فرمان پیش براند نه تنها می تواند در فرصت کم باقیمانده تا به صدا در آمدن سوت آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ نام خود را در فهرست نهایی ژنرال بگنجاند بلکه این بازیکن ۲۴ ساله در مسیر جوان سازی تیم ملی هم این قابلیت را دارد تا به عنوان یکی از ستاره های آینده، سال های سال در آسمان فوتبال ایران بدرخشد.
مرضیه غفاریان
