داستان یاسین سلمانی روایت تکراری ستاره هایی است که با عملکرد درخشان خود در شهرستان ها قد می کشند اما با کوچ زودهنگام به پایتخت، به جای اوج گیری و درخشش در آسمان فوتبال ایران، به مرور به محاق می روند. سلمانی با پیراهن سپاهان شهره شد؛ جوانی با جسارت، تکنیک و اعتماد به نفس که در ۱۹ سالگی زیر نظر محرم نویدکیا شکوفا شد و توانست لقب پدیده لیگ بیستم را هم از آن خود کند.
اما این روزها پدیده سابق سپاهانی ها در حالی که کمتر از دو هفته دیگر باید شمع ۲۴ سالگی خود را فوت کند در بلاتکلیفی به سر می برد و از اینجا رانده و از آنجا مانده شده است. ماجرای هافبک سابق سپاهان و بازیکن فعلی پرسپولیس و حضورش در تمرینات تیم قعرنشین مس به جای همراهی با سرخپوشان تهرانی در سفر به قطر و خط قرمزی که از سوی باشگاه و سرمربی پرسپولیس به دلیل این سرپیچی روی نام او کشیده شد نیازی به شرح ندارد.
آنچه مهم است اینکه یاسین که ۵ فصل پیش با درخشش در تیم ملی نوجوانان و سپاهان بر سرزبان ها افتاد و حتی سکاندار وقت تیم ملی را هم مجاب به قراردادن نامش در جمع مدعوین به اردوهای تیم ملی کرد، پس از پیوستن به پرسپولیس به جای صعود مسیر سقوط را طی کرد. اگرچه حضور در جمع سرخابی های پایتخت برای هر بازیکنی وسوسه برانگیز است؛ ویترینی بزرگ تر با هوادارانی میلیونی که شانس بیشتر دیده شدن را هم به ستاره ها می دهد اما کافی است زمانی تصمیم به حضور در چنین جوی بگیری که هنوز به پختگی لازم نرسیده باشی، آن وقت نور خیره کننده همین ویترین پرزرق و برق چشمانت را می زند و تو به جای مسیر پیشرفت در وادی پسرفت قدم خواهی گذاشت.
اگرچه در این میان و در مورد سلمانی، مصدومیت رباط صلیبی و تغییرات مکرر کادرفنی پرسپولیس هم نور علی نور شد تا ستاره دیروز سپاهان در تهران رو به خاموشی گراید اما فوتبال ایران پر است از یاسین هایی که با رؤیای فتح قله ها راه پایتخت را در پیش گرفتند اما به جای طی کردن پله های ترقی یا به نیمکت و سکوها تبعید شدند یا در گرداب حواشی افتادند، ستاره های عجولی که با تصمیمی شتاب زده می خواهند ره صدساله را یک شبه طی کنند و یاسین سلمانی نه اولین آنها بوده و نه آخرین خواهد بود.
غافل از اینکه تهران همانطور که می تواند سکوی پرتاب باشد می تواند چاله خاموشی هم باشد. حالا این هافبک تکنیکی، خلاق و جوان بر اثر تصمیمات اشتباه خود و حواشی انضباطی در شرایطی گرفتار شده که حتی مجوز حضور در تمرینات تیمش را هم ندارد. بازیکنی که در ۱۹ سالگی کاپیتانی در تیم پرافتخار اصفهانی را هم تجربه کرده بود حالا مورد غضب سرمربی پرسپولیس قرار گرفته و سرنوشتش گره خورده به تصمیم اوسمار ویرا برای بخشش او یا پافشاری بر تنبیهش.
اینها همه در حالی است که چه بسا اگر سلمانی برای رفتن به تهران عجله نمیکرد و یکی دو فصل دیگر در سپاهان می ماند امروز مدعیان لیگ برای افزودن او به تیمشان صف بسته بودند و سر و دست می شکستند. شاید یاسین حالا به جای جنگیدن برای بازگشت به تمرینات سرخپوشان به یکی از ستون های اصلی سپاهان تبدیل شده بود و بعید نبود با تداوم همان روندی که در لیگ بیستم استارت زده بود در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ پایه ثابت تیم ملی هم باشد؛ چه اینکه در همین فصل در سپاهان، دوباره شاهد شکوفایی چند بازیکن جوان زیر نظر محرم نویدکیا بوده ایم؛ بازیکنانی که هرچند با بدشانسی مصدوم شدند اما در همان مدت کوتاه درخشش خود در جمع زردپوشان دیار زاینده رود هم چشم اهالی فوتبال را به خود خیره و هواخواهان زیادی بین مدعیان پیدا کردند.
با همه اینها هنوز هم برای یاسین سلمانی دیر نشده؛ او در آستانه ۲۴ سالگی قراردارد. در فوتبال هم کم نبوده اند ستاره های رو به افولی که از دل تاریکی دوباره طلوع کرده اند. یاسین هم می تواند دوباره به روزهای پرفروغش را تکرارکند، به شرط آنکه اشتباهات گذشته را بپذیرد و برای بازسازی خود صبور باشد. هافبک جوان پرسپولیس خوب می داند استعداد ذاتی بازیکن برای قرار گرفتن در مسیر حرفه ای و رشد فوتبالی هرچند اهمیت دارد اما کافی نیست. در این میان تصمیم های درست و بجا، انضباط فردی و انتخاب زمان مناسب برای جهش و ممارست و حضور منظم در تمرینات، در سرنوشت ستاره ها نقش تعیین کننده ای دارد.
حالا همه چیز به این بستگی دارد که سلمانی از این مقطع درس عبرت بگیرد و به عنوان نقطه عطفی برای درخشش دوباره اش بهره ببرد یا اینکه بخواهد مُهر پایانی بر عمر فوتبالی خود بزند؛ باید منتظر ماند و دید او از این تلنگر برای بازگشت قدرتمندتر سود می برد یا در فهرست بلندبالای استعدادهای ناتمام فوتبال ایران باقی می ماند؟
مرضیه غفاریان