بالاخره سپاهان برد؛ آن هم ۵ هفته بعد از شروع نیم فصل دوم. شاگردان محرم در دور برگشت رقابت های خود در لیگ ۲۵ درست مانند نیم فصل اول با عبور از سد خیبر طعم پیروزی را چشیدند. اما آیا می توان امیدوار بود که ارتش طلایی اصفهان همچون دور رفت بعد از این پیروزی روی ریل موفقیت بیافتد و در انتها با تکرار صدرنشینی خود در نیم فصل دوم، جام طلای این دوره از لیگ برتر را بالای سر ببرد یا این پیروزی که در نقش جهان هم به دست آمد صرفاً یک جهش کوتاه در مسیر پرنوسان آنها خواهد بود؟
اگر بخواهیم کیفیت و نتیجه بازی زردپوشان دیار زاینده رود در مصاف با سبزپوشان خرم آبادی را ملاک قضاوت خود در این باره قرار دهیم باید اذعان کنیم برد یک بر صفر سپاهان مقابل خیبر، آنقدرها هم مقتدرانه نبود که نشانه بازگشت تیم به اوج باشد. برتری یک گله تیمی ریشه دار که با ۶ قهرمانی و ۶ نایب قهرمانی در لیگ برتر عنوان چهارمین تیم پرافتخار این رقابت ها را یدک می کشد در مصاف با تیمی که دومین فصل از حضورش در بالاترین سطح رقابت های باشگاهی فوتبال ایران را پشت سر می گذارد اگرچه ۳ امتیاز به سبد اندوخته های تیم محرم افزود و با توجه به لغزش رقبا دوباره سپاهان را به تراکتور و استقلال در صدر چسباند اما هنوز آنچنان که باید و شاید برای خیز برداشتن به سوی سکوی اول کافی و وافی نیست.
سپاهان در هفته بیستم، از نظر مالکیت و کنترل جریان بازی، دست بالا را در برابر مهمان خرم آبادی اش داشت و اجازه نداد ریتم مسابقه از اختیارش خارج شود؛ با این حال، کیفیت فنی نمایش زردپوشان دیار زاینده رود در مستطیل سبز، فاصله محسوسی با نمره بیست داشت. افت ریتم بازی، فقدان خلاقیت در فاز هجومی و ناهماهنگی بین خطوط حمله و دفاع تیم، آنقدر آشکار بود که حتی سکاندار سپاهان را به انتقاد صریح از سطح کیفی شاگردانش واداشت تا جایی که محرم پس از بازی حتی تأکید کرد که پیش از دقیقه ۳۰ تصمیم داشته به این دلیل حداقل سه تن از بازیکنانش را تعویض کند.
تکگل بازی هم هرچند گلی حیاتی برای سپاهان به شمار می رفت و ۳ امتیاز برای تیم محرم در بر داشت اما برای خروج زردپوشان از بحران گلزنی و حل معضل هجومی زردپوشان به ویژه برای تیمی که داعیه قهرمانی دارد کافی نیست. بدتر آنکه در دقایقی از بازی خطر جبران آن از سوی خیبری ها و از کف رفتن امتیاز برتری به وضوح احساس می شد.
سپاهان مدتهاست به بردهای اقتصادی خو کرده است و اگر ترک عادت نکند چه بسا برای یازدهمین فصل متوالی در کورس قهرمانی از رقبا جا بماند. بهترین شاهد بر این مدعا هم آنکه زردپوشان نصف جهان از ۲۰ بازی خود در لیگ ۲۵ در ۱۲ مسابقه فقط یک بار موفق به گشودن سنگر رقبا شده اند و بدتر آنکه در این میان فقط ۶ بار تک گل سپاهانی ها به پیروزی برای تیم اصفهانی ختم شده است. سربازان محرم به چیرگی کم زور در زورآزمایی با حریفان به جای دیکته کردن قاطعانه برتری خود در میدان دل خوش کرده اند. این رویکرد شاید در مقاطعی جوابگو باشد اما برای تیمی که سودای قهرمانی در سر دارد هشداری جدی محسوب می شود.
اما با همه اینها نمی توان از کنار ارزش روانی پیروزی سپاهان در مصاف با خیبر خرم آباد هم به سادگی گذشت. سپاهان پس از ۴ هفته پرتنش در شروع نیم فصل دوم، نیاز مبرمی به چشیدن طعم پیروزی دوباره در لیگ داشت. این برتری یک گله باعث شد فشار روی سپاهانِ محرم کمتر و فضای آرام تری برای ادامه مسیر فراهم شود. همان نکته ای که نویدکیا هم بعد از بازی بر آن تأکید کرد بی آنکه بخواهد از پیروزی شاگردانش تصویری اغراق آمیز بسازد. او در عین حال که اذعان کرد توقع بیشتری از تیمش دارد به شاگردانش بابت این افت فنی حق داد. این صداقت گفتار سرمربی جوان طلایی پوشان در عین حال، اعترافی ناخواسته به وضعیت فعلی سپاهان است؛ تیمی که فعلاً و در این بزنگاه حساس کسب نتیجه را به کیفیت بازی ترجیح می دهد. اما نباید فراموش کرد که پیروزی در برابر خیبر در هفته بیستم فعلاً در حد یک مُسکّن موقت است و می تواند نقطه عطفی برای قرار گرفتن روی نوار پیروزی برای سپاهان باشد اما برای درمان معضلات تیم کافی نیست.
سپاهان برای سبقت گرفتن از رقبا آن هم بدون هیچ اما و اگر و شایدی و برای شکستن طلسم ناکامی یک دهه ای خود در قهرمانی لیگ برتر به نسخه ای کاراتر نیاز دارد. وقت آن رسیده که سپاهانِ محرم هجومی تر شود و بیشتر از یک بار سنگر رقیبان را فرو بریزد، وقت آن رسیده که سپاهان علاوه بر تیم های نه چندان پرآوازه در جدال با مدعیان هم فاتح دیدار شود، وقت آن رسیده که سپاهان از تیمی محتاط و نتیجه محور به همان سپاهانِ جاه طلب، جسور و مدعی قهرمانی تبدیل شود.
مرضیه غفاریان