ذوب آهن مقابل آلومینیوم ذوب شد. با اینکه سبزپوشان اصفهانی در جدال با سبزپوشان اراکی با وجود ۲ یار کمتر فقط یک گل دریافت کردند اما مغلوب شدن آنها در هفته بیستم فارغ از تعداد گل های رد و بدل شده، گاندوها را دوباره در دل گرداب فروبرد. شکست ذوب آهن در دوئل ۶ امتیازی با همسایه دیوار به دیوارش نه تنها موجب سقوط تیم امیدیان از رده سیزدهم به رده پانزدهم جدول شد بلکه بار دیگر مشکلات ریز و درشتی که سبزوسفیدهای اصفهانی در لیگ ۲۵ با آن دست به گریبانند را عیان کرد؛ تیمی که در حساس ترین بازی ها، امتیازات حیاتی را یکی پس از دیگری از دست میدهد و ذره ذره ذوب می شود.
ذوب آهن مقابل آلومینیومی به زانو درآمد که در ۱۱ بازی اخیر موفق به زمینگیر کردن هیچیک از رقبایش نشده بود. آن هم در حالی که ۳ امتیاز این دیدار خارج از خانه برای تیم اصفهانی از نان شب هم واجب تر بود؛ آن هم در حالی که گاندوها میتوانستند با پیروزی در این نبرد بین تیم های قعرنشین حداقل جایگاه خود را حفظ کند؛ اما نشد آنچه باید می شد و آنچه در زمین اتفاق افتاد، کاملاً برخلاف این سناریو و به سود رقیب سبزپوش سبزو سفیدپوشان اصفهانی پیش رفت. حالا ارتش امیر کبیر که پیش از هفته بیستم با ۲ امتیاز کمتر یک رده پایین تر از گاندوها قرارداشت با یک امتیاز بیشتر از آنها سبقت گرفته است.
اما فاجعه آنجاست که ذوب آهن در این تقابل حساس نه تنها نتیجه را واگذار کرد و دست خالی به اصفهان بازگشت بلکه از بُعد فنی هم نمایش قابل دفاعی در میدان نداشت؛ نه در فاز دفاعی و نه در فاز حمله و بدتر آنکه اشتباهات فردی و مهلک بازیکنان باتجربه اش، تیم را به ورطه ای عمیق تر کشاند. اخراج جلال الدین علی محمدی و نوشی صوفیانی، تیر خلاصی بود که پیکر نیمه جان گاندوها را نشانه گرفت و بعید نیست جراحت حاصل از آن در بازی بعدی هم دامنگیر گاندوها شود؛ اتفاقی که نشان داد مشکل تیم باریشه اصفهانی در این فصل فقط فقر تاکتیکی یا فنی نیست، بلکه ذوب آهن با بحران تمرکز و آشفتگی ذهنی بازیکنانش نیز دست و پنجه نرم می کند؛ آن هم در حالی که تیمی که برای بقا میجنگد نباید این گونه و با خطاهای فاحش و عجیب کنترل بازی را و گوی و میدان را به حریف واگذار کند.
اینها همه در حالی روی دارد که پیروزی ذوبی ها در هفته قبل با هدایت جلال امیدیان، امیدها را در دل هواداران این تیم زنده کرد، در آن وهله اینطور به نظر می رسید که تغییر روی نیمکت شوک مثبتی برای گاندوها بوده اما شکست مقابل ایرالکو نشان داد سبزپوشان اصفهانی هنوز آنچنان که باید و شاید متحول نشده اند. هرچند هنوز برای قضاوت در این باره زود است اما ذوب آهن در پرتگاه قراردارد و فرصتی برای آزمون و خطا نمانده است. این در حالی است که جدال با شاگردان حسینی نشان داد ذوب آهنِ جلال نه در ساختار دفاعی از استحکام لازم برخوردار است و نه در فاز هجومی برنامه مشخصی دارد. دو سوم لیگ گذشته و ذوب آهن برای بقا در این رقابت ها فقط ۱۰ بازی دیگر فرصت دارد. جالب آنجاست که سکاندار جدید گاندوها بعد از شکست شاگردانش در اراک تأکید کرد که «اصلاً به سقوط فکر نمیکند». امیدیان معتقد است تیمش هنوز شانس کافی برای جبران دارد و مدعی است شرایط جدول بهگونه ای است که ذوب آهن با چند نتیجه خوب نه تنها می تواند از جمع فانوس به دستان رهایی یابد بلکه در پایان لیگ می تواند حتی به رتبه ای تک رقمی برسد. هرچند جلال امیدیان از نظر تئوری پربیراه هم نمی گوید اما با توجه به عملکرد ذوب آهن در دیدارهای اخیر نمی توان امید چندانی به تعبیر این رؤیا داشت؛ چه آنکه گاندوها هفته هاست به راحتی بهترین فرصت ها برای جبران نتایج را از دست داده اند: از تقابل با شمس آذر قزوین و استقلال خوزستان در هفته های پایانی دور رفت گرفته تا هماورد با پیکان و مس قعرنشین و همین رویارویی اخیر با آلومینیوم در هفته های ابتدایی دور برگشت؛ جدال هایی که پیروزی در هر یک از آنها می توانست حداقل ذوب را تا رده دهم بالا بکشد. جبران امتیازاتی که در بازی های مستقیم از دست میرود، در پایان فصل اگرچه غیرممکن نیست اما به این راحتی ها هم امکان پذیر نیست. وقتی مقابل نزدیک ترین رقبای خود در جدول، آن هم در شرایط بحرانی دست خالی زمین را ترک می کنی، نمیتوانی صرفاً با امید به آینده و بی توجه به هشدار ها به بهبود جایگاه فکر کنی.
از سوی دیگر، اخراج دو مهره اصلی ذوب فقط به همین بازی ختم نمی شود. بدون شک غیبت دو مهره با تجربه گاندوها در دیدار بعدی هم تأثیر مستقیم در تیم امیدیان خواهد داشت؛ آن هم برای سرمربی ای که برای انتخاب نفرات جایگزین در ترکیب خود، دستش آنچنان که باید و شاید باز نیست. پربیراه نیست اگر مدعی شویم ذوب آهن با باخت و ۹ نفره شدن در دیدار با شاگردان حسینی، هم ۳ امتیاز حیاتی این بازی را از دست داد و هم برای بازی بعدی وارد چالشی تازه شده است.
با این تفاسیر وقتی امیدیان میگوید به سقوط فکر نمی کند، شاید منظورش حفظ آرامش تیمش باشد؛ اما نمی توان منکر شد جایگاه سبزوسفیدهای اصفهانی با حرف و شعار و فکر کردن یا نکردن به سقوط یا بقا تغییر نمی کند. الان زمان واکنش واقعی و مناسب در زمین است. ذوب آهن اگر با همین فرمان پیش برود و نوشدارو را پیش از مرگ گاندوها نرساند هیچ بعید نیست خیلی زود برای اولین بار در تاریخ، تیم فوتبال این باشگاه باریشه اصفهانی مجبور به ترک رقابت های لیگ برتر شود. چه اینکه به قول شاعر ناگهان زود دیر می شود و پیش از آنکه با خبر شوی، لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود…
مرضیه غفاریان
