نیم فصل نخست لیگ برتر در حالی برای ذوب آهن به پایان رسید که بدبین ترین هوادار سبزوسفیدپوشان اصفهانی هم تصورش را نمی کرد تیم محبوبش را در جمع قعرنشین ها ببیند. تیمی که فصل گذشته در همین مقطع با ثباتی قابل قبول با ۲۱ امتیاز هم امتیاز با گل گهر در رده پنجم جدول و در جمع مدعیان ایستاده بود اما حالا جایگاهی بهتر از رتبه چهاردهم برای خود دست و پا نکرده است؛ گاندوها فقط یک پله بالاتر از منطقه سقوط قرار دارند و اگر با همین فرمان پیش روند بعید نیست تیم پرافتخار و باریشه اصفهانی، تیمی که در تمامی ادوار در بالاترین سطح رقابت های باشگاهی فوتبالی ایران حضور داشته در پایان این دوره مجبور به کوچ به لیگ یک شود.
اینها همه در حالی روی داده که ذوبآهن از نظر دفاعی اگرچه آمار قابل دفاعی نداشته اما نسبت به فصل گذشته نیز با افت محسوسی مواجه نشده است. بهترین شاهد بر این مدعا ۱۳ گل خورده در۱۵ بازی دور رفت در هر دو دوره است. این آمار هرچند برای تیمی مدعی، نشانه ساختار دفاعی مستحکم و ایده آل نیست اما دستکم نشان می دهد
ذوبِ حدادیفر در فاز دفاعی تفاوت معناداری با ذوبِ ربیعی ندارد. اما جایگاه ذوبی ها در نیم فصل اول لیگ ۲۵ و تفاوت ۹ پله ای آن با نیم فصل نخست لیگ ۲۴ بار دیگر این نکته را گوشزد می کند که در فوتبال فقط با دفاع از سنگر خودی و گل نخوردن نمی توان مسیر پیشرفت را پیمود.
نگاهی به کارنامه ذوبآهن (۸ تساوی، ۲ پیروزی و ۵ شکست) نشان میدهد این تیم ۸۸ درصد از بازیهای خود را یا با تساوی یا با اختلاف یک گل به پایان رسانده است؛ قناعت به تقسیم امتیازات با رقبا، به مرور تیمی را که با متوقف کردن تراکتور، سپاهان و استقلال ثابت کرده توان رقابت با مدعیان تا بن دندان مسلح را هم دارد، به باتلاق انتهای جدول کشانده است. سرمربی جوان ذوبی ها خود به این نکته واقف است چرا که بارها در نشست های خبری بر همین واقعیت مُهر تأیید زده است. بهترین شاهد بر این مدعا هم اینکه قاسم حدادی فر بعد از متوقف کردن تراکتور در فولادشهر با اشاره به اینکه یک امتیاز کمک زیادی به تیم او نمیکند تأکید کرد ذوبی ها برای تغییر وضعیت خود نیازمند کسب برد هستند. این جمله، اعتراف صریح به شکست استراتژی تساوی ها برای گاندوهاست؛ تساوی هایی که اگرچه در ظاهر باخت برای تیم به ارمغان نمی آورد اما تکرارشان می تواند هر تیمی را آرام آرام به رده های پایینی جدول هل دهد.
مشکل ذوب اما فقط محدود به جمعآوری امتیاز و گرفتاری در بن بست تساوی ها نیست. به ثمر رساندن ۹ گل در ۱۵ بازی؛ یعنی میانگین ۰٫۶گل زده در هر دیدار نشان می دهد گاندوها در فاز هجومی تهی از تهدید جدی روی سنگر رقبا هستند. این پاشنه آشیل البته در لیگ بیست و پنجم فقط مختص ذوبآهن نبوده و دامنگیر اکثر قریب به اتفاق تیمها، حتی برخی مدعیان نیز شده است؛ با این حال، جدول رده بندی و جایگاه سبزوسفیدهای اصفهانی در آن نشان می دهد ذوبآهن بیش از سایر تیم ها تاوان این ضعف را پرداخته است. تیمی که موفق شده مدافع عنوان قهرمانی، استقلال و سپاهان را متوقف کند، با ناتوانی در گلزنی و از دست دادن امتیاز در دیدارهایی که حداقل روی کاغذ به نظر می رسید به راحتی می توانست هر ۳ امتیاز آنها را ازآن خود کند، حالا با ۱۴ امتیاز از ۱۵ بازی در جمع قعرنشینان دست و پا می زند. بهترین شاهد بر این مدعا هم همین بازی آخر سبزوسفیدهای اصفهان مقابل استقلال خوزستان است. دیداری که گاندوها در آن ۶ کرنر هم به دست آوردند اما با ناتوانی در استفاده از آنها در نهایت با دریافت ۲ گل از آبی پوشان جنوب مقابل تیمی زانو زدند که ۹۰ روز رنگ برد را ندیده بود!
طنز تلخ ماجرا هم اصرار کرسی نشینان باشگاه و کادرفنی ذوب آهن بر اجرای «برنامه سه ساله» برای بازگرداندن گاندوها به جمع مدعیان است؛ برنامهای که قرار است با تکیه بر جوانگرایی و تزریق بازیکنان مستعد آکادمی به تیم به سرانجام رسد. این نوع برنامه ریزی اگرچه با توجه به محدودیت های مالی ذوب آهن، از منظر مدیریتی قابل درک است اما فوتبال ایران با توجه به رقابت تنگاتنگ تیم ها محل آزمون های بلندمدت آن هم بدون پشتوانه لازم برای نتیجه گیری نیست؛ چراکه پیش شرط هر برنامه ای برای پیشرفت و توسعه در بالاترین سطح رقابت های باشگاهی فوتبال کشور داشتن جواز شرکت در این مسابقات است و ادامه این مسیر برای ذوب با همین دست فرمان نه تنها گاندوها را به جمع مدعیان باز نمی گرداند، بلکه حتی می تواند مانع ادامه حضور آنها در لیگ برتر هم بشود. تأکید حدادی فر بر نیاز تیمش به برد، عملاً پذیرش این واقعیت تلخ است که عقربه ها به ضرر ذوبآهن در حال حرکت اند.
ذوب آهن برای خروج از بحران و بهبود جایگاه خود در نیم فصل دوم، بیش از هر چیز به یک مهاجم تمام عیار نیاز دارد؛ فورواردی که بتواند از موقعیت های محدود، گل بسازد و وزن خط حمله گاندوها را سنگین تر کند. نبود چنین مهره ای در فاز هجومی، فشار مضاعفی به خط میانی و دفاع وارد کرده و تیم را در ضدحملات آسیب پذیرتر ساخته است؛ با این تفاسیر، جذب مهاجم در بازار زمستانی برای ذوب آهن از نان شب هم واجب تر است. اگر فاز هجومی گاندوها با اضافه شدن یک مهاجم باتجربه و ششدانگ ترمیم نشود و اصرار صرف بر استفاده از جوانان مستعد ادامه یابد، چه بسا برنامه سه ساله ذوبی ها پیش از آنکه فرصت اجرا پیدا کند، با سقوط تیم باریشه اصفهانی در نطفه خاموش شود. ذوبآهن با توجه به نزدیکی امتیازات تیم ها به یکدیگر، هنوز هم می تواند ناکامی های خود را جبران کرده تا حداقل از جمع ۵ تیم انتهایی جدول بگریزد؛ اما این «می تواند»، بدون حضور مهاجم زهردار در خط آتش گاندوها و رفع مشکل گلزنی تیم، خیلی زود به «می توانست» تبدیل خواهد شد.
مرضیه غفاریان
